OBRA MAESTRA NI MONSENYOR CANONIGONG TEOLOGO LUWIS VELLA

DOSE ORAS NG PAG-SAMBANG EWKARISTIKO

PAGSISIMULA

UNANG ORAS
ANG NAKABILANGGO NG PAG-IBIG

Tunay ngang ikaw ay isang Diyos na mahiwaga,
O Diyos ng Israel, na tagapagligtas.
Is. 45, 15

UNANG SANGKAPAT NG UNANG ORAS
Pag-samba

Halika, kaluluwa ko, halika at malasin sandali ang minamahal ka Diyos na namamalagi dito sa Sagraryo na parang isang bilanggo ng dahil sa pag-ibig na tinataglay niya sa iyo bago nagsimula ang lahat. Ito iyong Diyos, nakabilanggo araw at gabi, naghihintay na dalawin mo. Ang pagdalaw sa isang nakabilanggo, lalo na’t ito’y walang pagkakasala, ay isang gawain ng pag-ibig. At kung siya’y nakabilanggo ng dahil sa pag-ibig sa iyo? Sino ba siya, kaluluwa ko, ang nakakulong nasa ito bilangguan ng pag-ibig? Siya’y ang iyong iniibig na Jesus. Jesus, anak ng Diyos na buhay. Jesus, anak ng Birhen Maria. Jesus, ang iyong Manunubos, iyong Ama, iyong Guro; kung saan siya’y naroroon, naroroon din ang lahat, kung saan siya’y wala, walang anumang bagay doon bukod sa kapaitan at lungati.

Sino ba siya, kaluluwa ko, itong nakakulong sa bilangguan ng pag-ibig? Siya’y ang Lakas na siyang lumikha ng lahat, ang Katalinuhang nakakaalam at namamahagi ng lahat na maysukat, ang Kabutihang nagbibigay ng lahat, ang Awang nagpapatawad ng lahat. Siya’y ang galak ng mga anghel, ang pagkatuwa ng mga Santo, ang ginhawa ng mga Birhen; siya’y ang pagnanasa ng mga pusong marunong umibig. Siya’y si Jesus kagandahang-loob.

Aba Jesus, ginhawa at pag-ibig ng Langit at lupa, ano ang ginagawa mo habang nakakulong sa Sagraryong ito? Bakit nakagiliwan mong manirahan sa bilangguang ito?

Ako, ang minamahal kong kaluluwa, ako’y nasa bilangguan ng pag-ibig na ito, alang-alang sa kapakanan ng mga kaluluwang tinubos ko sa pamamagitan ng aking dugo. Mula sa bilangguang ito, katulad ng bukal na pinagmulan ng bawa’t kapakanan, ibinububos ko ang aking mga grasya. Bawa’t kaluluwang na dumadalaw sa akin ng may pagpapakunbaba at pagsisisi sa kanyang mga kasalanan, makakatagpo ito ng buhay sa akin. Kung ito’y patay, binubuhay ko ito, kung may bahid ng kasalanan, hinuhugisan ko ito ng aking dugo, kung maysakit ginagamot ko, kung nabubulag binibigyan ko ito ng pananaw, kung nalulungkot pinagiginhawa ko ito, kung malamig siniindihan ko ito, kung mahina pinapalakas siya, kung malakas, dinadamihan ko siya ng lakas at ay idinamba na siya. At ikaw, kaluluwa ko, ano ang ipinarito mo? Ano ba ang iyong nilalayon?

Aba Jesus, hindi mo ba nakikita ang lahat ng aking mga isipan at pagnanasa? Kailangang pa bang itanong mo sa akin kung bakit ako pumarito? Pumarito ako upang dalawin ka bilang tuwa at tesoro ng aking puso at bilanggo ng dahil sa pag-ibig mo sa akin. Kung binibigyan mo ng gatimpala sa langit ang dumadalaw ng dahil sa kawanggawa sa mga bilanggo, alin ay hindi mo ipagkakaloob sa isang dumadalaw sa iyong ipinabilanggo ng pag-ibig mo sa amin dito sa Sagraryo? Ano ang ipinarito ko, aba Jesus? Basahin mo ang kaibuturan ng aking puso, masdan mo ang aking mga nakatagang isipan na ikaw lamang ay nakakabatid. Ano ang iyong matatagpuan? Matatagpuan mo pumarito ako sa harapan mong upang sambain at ibigin ka. Opo, aba Jesus, nasa itong bilangguan ng pag-ibig ikaw ay Diyos ko, bilang ang aking Diyos sinasamba kita mula sa kaibuturan ng aking puso. Tinawag mo ako ng may pag-ibig, ako’y pumarito, ako’y nakahanda sa pag-ibig sa iyo.

Inihahandog kita ng lahat ng aking mga isipan, pagnanasa at gawa sa pag-samba, ngayon at magpakailan pa man. Sa bawa’t panahon at sa bawa’t saglit, aba Jesus ko, kung malayo ako sa Banal na Sagraryong bilangguan ng iyong pag-ibig, nais kong pumarito sa harapan mong sa aking isip, sa mga pagmamahal ng aking puso upang sambahin at ibigin kita. Kung manalimutan ko, ipaalaala mo ako aba Jesus; padalhin mo isa sa mga anghel na sumasamba mong dito sa harapan mong, padalhin mo siya upang sabihin sa akin: “Ang umiibig mong ay nabibilango alang-alang sa iyo, nagnanais siya ng pag-ibig ng iyong puso”. Itong salita, aba kayamanan ng aking puso, sasapat upang akitin ako sa iyo, upang paliparin sa iyo ang mga pagmamahal ng aking puso, upang lilipad ako sa mga isipan aking parang isang kalapati at paparito sa harapan mong upang sinamba at ibigin mo.

Anak minamahal ko, yayamang nagnanais ka na dalawin ako madalas sa iyong mga isipan kung ikaw ay malayo sa akin, at yayamang pumarito ka upang dalawin, sinamba, at ibigin ako, makinig mo ako: ipaluwagin mo magpakailan pa man ang lahat ng bigkis ng iyong puso sa kapalaluan nito lupa, tumabi sa akin upang talian ang iyong puso sa pusong aking sa pamamagitan ng isang tanikala ng pag-ibig.

Jesus, tuparin ang iyong salita upang laging sinasamba ka ng aking puso sa Sagraryong ito para ng sinasamba ka niya ngayon.

Ginawa ng iyong isip isang gawa ng pag-samba.

IKALAWANG SANGKAPAT NG UNANG ORAS
Pagpapasalamat

Jesus, anong buti mo! Kay kaibig-ibig ka! Sa langit ikaw ang ginhawa ng mga Santo, ang Luwalhati ng mga Anghel, ng mga Arkanghel, ng mga Trono, mga Dominasyon, mga Birtud, mga Potestad, mga Prinsipado, mga Kerubin at mga Serapin, at dito sa lupa isinasara ka parang bilanggo sa isang bilangguan ng pag-ibig. Walang palatandaan ng iyong Lakas, Katalinuhan at Luwalhati ang pinakakalitaw mong. Ang babang-loob, aba Jesus! Ang karukhaan! Ang katahimikan sa Sagraryong ito! Aba iniibig Jesus ko, bakit ibig mong piliin itong bilangguan bilang tahanan mo?

Anak ko, pumasok ka dito kaunti lalo sa loob sa mga isipan ng iyong isip at nalalaman mo lalong magaling ang nagnanais ka. Tiniis ang bilangguan ni Joseng mabait na anak ng Jakob ng dahil sa pag-ibig sa birtud ng kadalisayan; ni Juang Bautista ng dahil sa sikap ng aking Kaluwalhatian; ni Pedrong Prinsipe ng mga Apostol upang sundin ang aking utos; at ako, anak iniibig, ano kayang birtud ang inaakala mo na nakakabilanggo ako? Ang lahat ng birtud! Nguni’t sa gitna ng lahat nito, higit sa lahat ng dahil sa pag-ibig.

At alin ba lakas sa langit, sa lupa at sa impiyerno ay nakatitimpi kong bilanggo sandali? Sino ba mananaig sa makapagyarihan sa lahat? Noong handa na akong magdusa sa iyo, isang buong rehimyento armado sa Getsemani hindi nagawa kong bilanggo, at sila hindi bibihag kong kung ako hindi sumuko sa kanilang mga kamay, mag-isip ngayon pagkaraan ng ako’y nasa aking Luwalhati sino kailanman mananaig sa akin. Nguni’t ang pag-ibig? Ah! ang pag-ibig na tinataglay ko sa iyo, anak ko, ang malakas siya nasa aking puso! Panginoon ng lahat ng panginoon, sa itong bilangguan ng pag-ibig ginawa niyang alila ako. Hari ng lahat ng hari, ginawa niya ako alagad ng bawa’t tao. Akong pinuno ng mga pinuno ginawa masunurin sa aking mga nilikha ng pag-ibig na tinataglay ako sa iyo. Alin ba katibayan lalong malaki mapagbibigyan kita, anak ko, upang ituro mong na ang aking pag-ibig sa iyo ay ganap-ganap na tunay, totoo, malakas, wala mga hangahan, walang sukat, walang duluhan, walang katapusan?